نیمه شب آواره و بی حس و حا ل          در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه یی آغاز کردیم در خیال               دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی میگذشت       یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد اول بار را                خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را             آن دو چشم مست و آهووار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود        چون من از تکرار او هم خسته بود

آمدو هم آشیان شد با من او          هم نشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او         ناتوان بودو توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی            اینچنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر           وای از آن عمری که با او شد به سر

مسخ او بودم ز دنیا بی خبر              دم به دم این عشق میشد بیشتر

آمدو در خلوتم دم ساز شد             گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش:در عشق پابرجاست دل           گرگشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زورق بان شوی دریاست دل            بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حيران شده         در پی عشق تو سرگردان شده

گفت: در عشقت وفادارم بدان            من تورا بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان           چون تویی مخمور خمارم بدان

با تو شادی میشود غمهای من           با تو زیبا میشود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده          دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده              عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش            طعم بوسه از سرم برد عقل و هوا

در سرم جز عشق او سودا نبود                بحر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود                همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره آفاق بود                   در نجابت در نکوهی طاق بود

 روزگار !

روزگار اما وفا با ما نداشت             طاقت خوشبختی مارا نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت          بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بودو بس              حسرت و رنج فراوان بودو بس

یار مارا از جدایی غم نبود                در غمش مجنون و عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود                سهم من از عشق جز ماتم نبود

با منه دیوانه  پیمان ساده بست            ساده هم آن عهدو پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست           این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت  از بند رست           رفت و با دلداری دگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است            خصم جان و تشنه خون من است

بخت بد این وصل او قسمت نشد                این گدا مشمول آن رحمت نشد

                               آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست           با چنین تقدیر بد تدبیر نیست


  از غمش با دودو دم همدم شدم         باده نوش غصه او من شدم

  
 مست و مخمورو خراب از غم شدم        ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را                 سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من

عشق من از من گذ شتي خوش گذر        بد از این حتی تو اسمم را نبر

 
خاطراتم را تو بیرون کن ز سر              دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یک باراز من بشنو  پند              بر منو بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود        عشق دیرین گسسته تارو پود

گر چه آب رفته باز آید به رود             ماهی بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است       باش با او یاد تو مارا بس است